എനിക്കു പ്രീയപ്പട്ടവളേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖം എനിക്കു എത്ര വിലപ്പെട്ടതാണെന്നോ ..നിന്റെ വിടര്ന്ന കണ്ണുകളെ ഞാന് എത്ര ആരാധിക്കുന്നുവെന്നോ..നിന്റെ ചൊടികളില് വീണു പ്രതിഫലിക്കുന്ന കിരണങ്ങളാണ് എന്റെ ജീവന്റെ വെളിച്ചം എന്ന് നീ അറിയുന്നില്ലയോ..നിന്റെ കണ്ണുകളില് നനവ് പടരുമ്പോള് തകരുന്നത് എന്റെ ഹൃദയമാണ്, നിന്റെ അധരങ്ങള് വിതുമ്പുമ്പോള് എനിക്കു നഷ്ടമാകുന്നത് എന്നെത്തന്നെയാണ്, ആമീ..എന്റെ പ്രണയമായുള്ളവളേ, നിന്റെ കണ്ണീരും വേദനയും നീയെനിക്ക് തരൂ..അതെന്റെ ഉള്ളിലുരുകിയുറയട്ടെ...എന്റെ പ്രണയമേ, നിന്റെ ചകിതവും വിഹ്വലവുമായ മനസ്സ് നീ എനിക്കു തരൂ.. അവ എനിക്കു ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികള് സമ്മാനിക്കട്ടെ...എന്റെ സര്വ്വസ്വവുമേ, നിന്റെ വിദ്വേഷവും അശാന്തിയും നീയെനിക്ക് സമ്മാനിക്കൂ.. അവ എന്നെ ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിക്കട്ടെ.
എന്റെ പൊന്നേ..എനിക്കു പ്രീയപ്പെട്ടവളേ, എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കൂ..എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കൂ..എന്റെ ജീവന്റെ വെളിച്ചം നീയെനിക്ക് തരൂ..നിന്റെ പുഞ്ചിരിയില് പൊഴിയുന്ന മുത്തുകള് മാത്രമാണിന്നെന്റെ സമ്പാദ്യം..
എന്റെ പൊന്നേ, ഇനിയുമിനിയും പുഞ്ചിരിക്കൂ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.....ജന്മജണ്മാന്തരങ്ങളോളം...എന്നെ അമരനാക്കൂ...
എന്നെ അമരനാക്കൂ.....
എനിക്കു പ്രീയപ്പെട്ടവളേ നീയെന്റെ പ്രണയമാകുന്നു.
എനിക്കു പ്രീയപ്പെട്ടവളേ നീയെന്റെ സര്വ്വസ്വവുമാകുന്നു.
This entry was posted
on Jun 25, 2009
at Thursday, June 25, 2009
and is filed under
കുറിപ്പുകള്.,
പ്രണയം.
. You can follow any responses to this entry through the
comments feed
.
