If you don't have Malayaalam font plz CLICK here
"ഞാന്‍ മനസ് കൊണ്ടു സ്നേഹിക്കുന്നു, മൗനം കൊണ്ടു സംസാരിക്കുന്നു." അനുജി,കുരീപ്പള്ളി.

എന്നെക്കുറിച്ച്.

My photo
"1984 ജൂണിലെ ഒരു തണുത്ത വെളുപ്പാന്‍ കാലത്ത്...കുണ്ടറ L.M.S ഹോസ്പിറ്റലിലെ ലേബര്‍ റൂമില്‍ വച്ച് എന്റെ കാലെപ്പിടിച്ചു തൂക്കിയെടുത്ത് "നല്ല തടിയന്‍ മോനാണ്...."എന്ന് പറഞ്ഞ ആ മാന്യ ദേഹത്തിന്റെ ഒടുക്കത്തെ 'കണ്ണ് തട്ടിയാണ്' ഞാന്‍ ഇന്നും വണ്ണം വെക്കാത്തത് എന്ന് വിശ്വസിക്കാത്ത ഒരാള്‍...... " ധിക്കാരമെന്നാല്‍ തലയുയര്‍ത്തി നടക്കുന്നതും മുഖത്ത് നോക്കി സംസാരിക്കുന്നതും അല്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവന്‍.. " "പ്രണയമെന്നാല്‍. മരണമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവന്‍..." "കണ്ണുനീര്‍ കാണാത്ത കണ്ണാടിയില്ലെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നവന്‍ " "നിഷേധമെന്നാല്‍, മനസാക്ഷിയെ അനുഗമിക്കലാണെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നവന്‍" "ബഹുമാനമെന്നാല്‍, അത് അര്‍ഹിക്കുന്നവരുടെ അവകാശമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവന്‍" "വിശ്വാസമുണ്ടാല്‍ വയറുനിറയില്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവന്‍" "മതമെന്നാല്‍, പുതുപ്പിറവികള്‍ക്ക് മദ്ധ്യേ വരച്ച വരയാണെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നവന്‍" "അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യമെന്നാല്‍, വാക്കുകളുടെ കടിഞ്ഞാണറുക്കലല്ലന്നു വിശ്വസിക്കുന്നവന്‍" "സ്വന്തമെന്നു പറയാന്‍ ഒരു പുല്‍നാമ്പുപോലുമില്ലാത്തവന്‍..." "ഭരിക്കുവാനും ഭരിക്കപ്പെടുവാനും ആഗ്രഹമില്ലത്തവന്‍" "മനസ് വിങ്ങുമ്പോള്‍ ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെടുന്നവന്‍" "ആയിരം നാവുണ്ടായിട്ടും അനന്തതയിലെ അനന്തമായ മൗനത്തില്‍ അലിഞ്ഞു ചേരാന്‍ കൊതിക്കുന്നവന്‍ "







“ഓര്‍മ്മകളുടെ ശ്മശാനം.”  

Posted by അനുജി, കുരീപ്പള്ളി. in

പൂക്കാത്ത മുല്ല..

കായ്ക്കാത്ത തേന്മാവ്..

കിനാവിന്റെ തീരത്ത്

ഒറ്റക്കയറില്‍ തൂങ്ങിയാടുന്ന

ഒരു ഊഞ്ഞാല്‍,

കഴുത്തിനു പാകം..

ചക്രവാളം തിരഞ്ഞ്

വിജനമായ

ഒരു നടപ്പാത,

ഇരുപുറവും പച്ചപ്പ്

വാര്‍ന്ന് പോയ

ചില സ്വപ്നങ്ങള്‍.

കെട്ടിപ്പിണയാന്‍

കൊതിച്ച്

യാത്രകളുടെ മുഷിപ്പ്

പേറി തളര്‍ന്ന്

സമാന്തരമായി

ഒരു ഒറ്റവരിപ്പാളം‍.

കാറ്റു തന്നത്

ഒരു പാഴ്ഞരമ്പില.

ദൂരങ്ങള്‍ താണ്ടാന്‍

തുഴയില്ലാത്ത തോണി.

നുണക്കുഴികള്‍ കാട്ടി

പുഴയുടെ ചിരി..

ഒറ്റക്കാലിലെ

കൊലുസിന്റെ

കിലുക്കം കാതോര്‍ത്ത്

പൂഴിമണ്ണില്‍ കോറിയിട്ട

വാക്കായി, ഒരു

പ്രണയാസ്ഥിപഞ്ജരം.

അകലെ

നിഴല്‍പ്പാടുകള്‍ക്കപ്പുറം

ഇരുട്ടിന്നുമപ്പുറം

ശ്മശാനം കത്തുകയാണ്.

മരണമില്ലാത്ത

ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍.


വിലങ്ങ്.  

Posted by അനുജി, കുരീപ്പള്ളി. in

ഗാന്ധിയുടെ ചര്‍ക്കയില്‍

നോട്ടുകെട്ടുകള്‍ ഇഴപിണഞ്ഞു.

കാവിയിലെ ജരാനരകള്‍

പകയുടെ പല്ലിളിച്ചു.

നിറം മങ്ങിയ ചെങ്കൊടി

ലക്ഷ്യമില്ലാതെ പറന്നു.

തുലനം തെറ്റിയ

നീതിപീഠത്തുലാസില്‍

നിഷ്പക്ഷതയുടെ കരിന്തുണി

അഴിഞ്ഞു വീണു.

കൈവിട്ട് പോയവര്‍

ഓരോന്നായ്

സ്വപ്നങ്ങളില്‍ വന്നു

പരിഹസിച്ചാര്‍ക്കുന്നു.

അഴിമതിയുടെ

കറപുരണ്ട കൈകള്‍ക്ക്

പ്രായവും പദവിയും

കൂടിയതെന്ന്.

നൊന്തുപെറ്റവളുടെ

കൂട്ടിക്കൊടുപ്പുകാരിയ്ക്ക്

ഉന്നതന്മാരുടെ

ഉന്നതങ്ങളില്‍ പിടി.

മനുഷ്യരൂപം പൂണ്ട

ചെകുത്താന്

കയ്യാമം വെയ്ക്കാന്‍

കയ്യില്ല പോലും

പത്രത്താളുകളില്‍

പേപിടിച്ച തൂലികകള്‍,

സദാചാരക്കോമരങ്ങള്‍

ഉറഞ്ഞു തുള്ളുന്നു.

ഉലയില്‍ ഉരുകിയുറച്ച

സ്വത്വബോധം

നിരാശയുടെ

പടുകുഴിയിലേക്ക്.

ജാതി,

മതം,

രാഷ്ട്രീയം,

മനുഷ്യാവകാശം,

മാധ്യമസംസ്കാരം,

മഹിളാസമാജം..

മാങ്ങാത്തൊലി....

ഓര്‍ഡര്‍...

ഓര്‍ഡര്‍....

ഓര്‍ഡര്‍......

ഇനി വിധിപ്രസ്ഥാവം..

ധര്‍മ്മബോധത്തിന്റെ

ഊറ്റത്തിന്

പേരറിയാത്തൊരു

സ്റ്റേഷന്റെ ഭിത്തിയില്‍

നിയമമുറങ്ങുന്നതും

കണ്ടുകണ്ട് അങ്ങനെ..

മരണം വരെ തൂക്കുദണ്ഡന..

മരണം വരെ തൂക്കുദണ്ഡന...

മരണം വരെ തൂക്കു ദണ്ഡന.....

.........................

ങ്ഹാ... അല്ല പിന്നെ..

കഴുവേറി....

ആല്‍ത്തറയിലെ ഭ്രാന്തന്‍.  

Posted by അനുജി, കുരീപ്പള്ളി. in

“എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് എന്നും

നിലാവിന്റെ തിളക്കവും

മഴയുടെ സംഗീതവും

നിശാഗന്ധിപ്പൂക്കളുടെ

ഉന്മത്തസുഗന്ധവുമുണ്ടായിരുന്നു.

ഏത് പടവിലാണ് കാലിടറിയത് ?

ഏതിരുട്ടാണ് വഴി മറച്ചത് ?

ഒരു ലക്ഷ്യം, പിടിതരാതെ

അകലേയ്ക്ക് ഓടി മറയുന്നു.

നിലാവിന്റെ തിളക്കവും

മഴയുടെ സംഗീതവും

നിശാഗന്ധിപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും

എന്നെ ചൂഴ്ന്ന് നില്‍ക്കുന്നു.

ഞാന്‍ ജീവിയ്ക്കുകയാണ്

എന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍,

ആല്‍ത്തറയിലെ ഭ്രാന്തനെ പോലെ.

ആ ഗൂഢസ്മിതം എനിയ്ക്കന്യമല്ല.

ആ മനസ്സിന്റെ വിഭ്രാന്തിയും

എനിയ്ക്കു പകര്‍ന്നു തരുക.

ഇതെന്റെ ജീവിതമാണ്.

ഓര്‍മ്മകളിലെ എന്റെ ജീവിതം.

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും

പകര്‍ത്താന്‍ കഴിയാത്ത

ചിത്രം പോലെ,

പകര്‍ത്തുംതോറും സ്വയം

മാഞ്ഞു പോകുന്ന

വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ പോലെ

ചില സ്വപ്നങ്ങള്‍.

എന്റെ നിശാഗന്ധി

പിന്നെയും പൂവിട്ടു,

അങ്ങകലെ

ആല്‍ത്തറയിലെ ഭ്രാന്തന്‍

ഉറക്കയുറക്കെ ചിരിയ്ക്കുന്നു.”