“എന്റെ ഓര്മ്മകള്ക്ക് എന്നും
നിലാവിന്റെ തിളക്കവും
മഴയുടെ സംഗീതവും
നിശാഗന്ധിപ്പൂക്കളുടെ
ഉന്മത്തസുഗന്ധവുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഏത് പടവിലാണ് കാലിടറിയത് ?
ഏതിരുട്ടാണ് വഴി മറച്ചത് ?
ഒരു ലക്ഷ്യം, പിടിതരാതെ
അകലേയ്ക്ക് ഓടി മറയുന്നു.
നിലാവിന്റെ തിളക്കവും
മഴയുടെ സംഗീതവും
നിശാഗന്ധിപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും
എന്നെ ചൂഴ്ന്ന് നില്ക്കുന്നു.
ഞാന് ജീവിയ്ക്കുകയാണ്
എന്റെ ഓര്മ്മകളില്,
ആല്ത്തറയിലെ ഭ്രാന്തനെ പോലെ.
ആ ഗൂഢസ്മിതം എനിയ്ക്കന്യമല്ല.
ആ മനസ്സിന്റെ വിഭ്രാന്തിയും
എനിയ്ക്കു പകര്ന്നു തരുക.
ഇതെന്റെ ജീവിതമാണ്.
ഓര്മ്മകളിലെ എന്റെ ജീവിതം.
എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും
പകര്ത്താന് കഴിയാത്ത
ചിത്രം പോലെ,
പകര്ത്തുംതോറും സ്വയം
മാഞ്ഞു പോകുന്ന
വര്ണ്ണങ്ങള് പോലെ
ചില സ്വപ്നങ്ങള്.
എന്റെ നിശാഗന്ധി
പിന്നെയും പൂവിട്ടു,
അങ്ങകലെ
ആല്ത്തറയിലെ ഭ്രാന്തന്
ഉറക്കയുറക്കെ ചിരിയ്ക്കുന്നു.”
This entry was posted
on Jun 14, 2011
at Tuesday, June 14, 2011
and is filed under
കവിതകള്
. You can follow any responses to this entry through the
comments feed
.
Post a Comment