നീണ്ട 25 വര്ഷക്കാലം, പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് തികഞ്ഞ ശൂന്യത.
ജീവിതം എന്നത് ഒരു പ്രഹസനമാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്നു.
കഴിഞ്ഞു പോയ കാലയളവില് ആടിത്തീര്ത്ത കോമാളി വേഷങ്ങള് എത്രയെന്നു എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്തല് അസാധ്യം,അസ്സഹനീയം.
ചുവന്ന ചായം തേച്ച കോമാളിചുണ്ടിനു പിന്നിലെ നിര്വികാരത.
ഉള്ളിലുരുകിയുറച്ച കണ്ണീരില് പടര്ന്നു പോയതെത്ര മുഖപടങ്ങള്.പിന്നെയുമെത്ര വിദൂഷക വേഷങ്ങള്,എത്ര മുഖപടങ്ങള്.
ഒന്നിനു മുകളില് ഒന്നായ്.എനിക്കെന്റെ മുഖം തന്നെ നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു.കയ്യടിക്കുകയും കൂക്കുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ
മദ്ധ്യേ, ഞാന് നഷ്ടപ്പെട്ട എന്റെ മുഖം തിരയുകയായിരുന്നു. മനസ്സിന്റെ കല്ലറകളില് നിന്ന് ജീര്ണ്ണഗന്ധം പേറിയെത്തുന്ന നിശ്വാസങ്ങളാണ്
ഇന്നെന്റെ മുഖം.എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഭാണ്ഡം എവിടെയോ ഞാന് വച്ചു മറന്നു. ഏറെ വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു എനിക്കത്.
അതിലെന്റെ നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള് എന്റെ ലക് ഷ്യങ്ങളായിരുന്നു.
ഇന്നു ലക് ഷ്യബോധമില്ലാത്ത ഒരു പൊങ്ങുതടി മാത്രമാണ് ഞാന്,ഒഴുക്കില് ദിശയറിയാതൊഴുകുന്നവന്,സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാന് കഴിവില്ലാത്തവന്....
This entry was posted
on Jun 16, 2009
at Tuesday, June 16, 2009
and is filed under
കുറിപ്പുകള്.
. You can follow any responses to this entry through the
comments feed
.
