പേരറിയാത്ത വഴിയോരങ്ങളിലും ആല്ത്തറകളിലും
അമ്പല കല്പ്പടവുകളിലും ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലില്
പാറപ്പുറത്ത് വിരിച്ചിട്ട കോണകം പോലെ
കിടന്നുണങ്ങി കരുവാളിച്ചിരുന്ന എന്നെ നീ കോരിയെടുത്ത് മാറോടണച്ചു,
നിന്റെ ചുണ്ടുകള് എന്നില് ചേര്ത്ത് വച്ച് എന്നില് ജീവശ്വാസമൂതി.
എനിക്കെന്റെ പ്രാണന് നീ തിരികെ നല്കി.
ഞാന് മൃതനായിരുന്നു നീയെന്റെ ഓജസ്സായ്.
ഞാന് വ്രണിതനായിരുന്നു നീയെന്റെ സാന്ത്വനമായ്.
നിന്റെ വിടര്ന്ന കണ്ണുകളില് ഞാന് എന്റെ ലോകം കണ്ടു.
നിന്റെ തുടുത്ത ചുണ്ടുകള് എനിക്ക് പുതുജീവനായ്.
നിന്റെ മാറില് ഞാന് എന്നെ ചേര്ത്ത് വച്ചു.
നിന്റെ നിശ്വാസങ്ങള് എന്റെ ജീവന്റെ താളമായ്.
നിന്റെ ഉള്ളം കാല് മുതല് ഞാന് നിന്നെ സ്നേഹിച്ചു.
നിന്റെ ഉച്ചി വരെ ഞാന് നിന്നെ തൊട്ടുണര്ത്തി.
നിന്റെ പാദസരങ്ങളില് ഞാനെന്റെ സംഗീതം കേട്ടു.
നിന് അണിവയര് എനിക്ക് തംബുരുവായ്,
എന് വിരലുകളതിന് തന്ത്രികള് മീട്ടി.
എന് മൗനരാഗം നിന്നിലലിഞ്ഞു.
നീയെന്നെ ആ മാറോടണച്ചു,ആ മാറിലെ
ചൂടില് ഞാന് ഞാനൊരു പൈതലായ്.
എന്റെ അധരം നിന്നിലെ മാതൃത്വമുണര്ത്തി
നീയെനിക്കായ് അമൃതം ചുരത്തി.
സ്നേഹാമൃതത്തിന് മധുരം നുണഞ്ഞ്
നിന്റെ നിര്വൃതിയില് ഞാന് ചേര്ന്ന് മയങ്ങി.
എന്നാത്മാവ് നിന്നോട് മന്ത്രിച്ചു.
എനിക്ക് പ്രീയപ്പെട്ടവളേ, നീയെന്റെ പ്രണയമാകുന്നു.
എനിക്ക് പ്രീയപ്പെട്ടവളേ, നീയെന്റെ സര്വ്വസ്വവുമാകുന്നു.
This entry was posted
on Jun 18, 2009
at Thursday, June 18, 2009
and is filed under
കുറിപ്പുകള്.,
പ്രണയം.
. You can follow any responses to this entry through the
comments feed
.
