ഇരുളുമീ സന്ധ്യതന് ഉരുകുന്ന തേങ്ങലില്
എന്നെത്തനിച്ചാക്കിയകന്നതെന്തേ,
എന് ഹൃദയ തന്ത്രികളിലൂറുമീ
പ്രണയലോലമാം മൗനരാഗം ഇന്ന്
ഒരുവേളയെങ്കിലും നീ കേട്ടുവെങ്കില്.
ഓര്മ്മകള് മരിക്കാത്ത ജീവിതയാത്രയില്
നിന്നോര്മ്മകള് മേയുമീയേകാന്തവീഥിയില്
അലയുമെന്നാത്മാവു നീ കണ്ടുവെങ്കില്.
ഉതിര്ന്നുപോയി നിന് സിന്ദൂരരേഖയില്
നിന്നൊരു നുള്ള് കുങ്കുമമായ് ഞാന്.
ഈ മണ്ണില് വീണലിഞ്ഞു പോയി,നിനക്കായ്
നെഞ്ചകം പിളര്ന്നിറ്റിച്ചൊരെന് ഹൃദയരക്തം.
മറക്കുവാനാകില്ല നിന്നെത്തനിച്ചാക്കി മരിക്കുവാനും.
ഓര്മ്മയില് തെളിയുന്ന നീ തന്നെയാകുന്നു
ശ്വാസമായെന്നുള്ളില് നിറയുന്നതും,
ഒരു കണ്ണുനീര്ത്തുള്ളിയായ് നീയെന്
കരളില് വീണു ചിതറുമ്പൊഴും
മരിക്കുവാനാകില്ല നിന്നെ തനിച്ചാക്കി
ഇതളൂര്ന്നു വീണു മണ്ണിനെ പുല്കി
ഞാന് മണ്ണായ് മാറിയിന്നെങ്കിലും,
ഇനിയുമുണ്ടാം വസന്തങ്ങളെനിക്കായ്
ഇനിയുമുണ്ടാം പൊന്പുലരികളെനിക്കായ്
പുഷ്പ്പങ്ങളേറെയുണ്ടീ മലര്വാടിയിലെന്നാകിലും
ഇനിയും പുനര്ജ്ജനിക്കാം മല്പ്രിയേ നിനക്കായ്
അതിലോലമാമൊരു ചെമ്പനീര് പുഷ്പ്പമായ്...
ഇനിയും പുനര്ജ്ജനിക്കാം മല്പ്രിയേ നിനക്കായ്
Post a Comment