ഇതെന്റെ സ്മാരകമാണ്.
നഗര വേഗത്തിനൊപ്പം
ഓടിക്കിതച്ചവന്റെ,
ഇടറി വീണവന്റെ
നിറം കെട്ട സ്മാരകം.
ഒഴുകുന്ന നഗരവീഥിയില്
ഓരം ചേര്ന്ന്
നിര്ന്നിമേഷനായ്
തല ചൊറിഞ്ഞും
നാവുനീട്ടിയണച്ചും
ലക്ഷ്യമില്ലാതെ,
എന്തെന്നറിയാതെ
മോങ്ങിയും
ഓളിയിട്ടും
മൂടുരച്ചും
കാലം കഴിച്ചവന്.
സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് നേരെ
കുരച്ചു ചാടി
തളര്ന്ന്
പത നുരച്ച്
വെറി നായെന്നു ചൊല്ലി
കല്ലേറു കൊണ്ട്
മുടന്തി നീങ്ങിയവന്.
വേച്ചും തളര്ന്നും
പാതയോരത്ത്
ഒരു തൂമ്പാക്കുഴിയില്
മണ് മറഞ്ഞവന്.
എന്റെ ജീര്ണ്ണതയ്ക്ക്
തടയിടാന് ആരോ-
തൂക്കി വെച്ച ഈ കല്ല്,
ഇതെന്റെ സ്മാരകമാണ്
ഒരു തെരുവു പട്ടിയുടെ
സ്മാരകം.
This entry was posted
on Jan 27, 2010
at Wednesday, January 27, 2010
and is filed under
കവിതകള്
. You can follow any responses to this entry through the
comments feed
.
