സ്വപ്നങ്ങളുടെ പണത്തൂക്കത്തില്
എത്താക്കൊമ്പിലുയര്ന്ന
മറു തട്ടിലിരുന്നാണ്
വാക്കുകള് വറ്റിപ്പോയത്..
ഇരമ്പിയാര്ത്തൊരു
സങ്കടപ്പെരുങ്കടല് കണ്ണു നിറച്ച്
ഒഴുകിപ്പരക്കും മുന്പ്
വിരല്ത്തുമ്പിലിരുന്നു വിറച്ചും
വിയര്ത്തും കയര്ത്തും
മുനയൊടിച്ചു വലിച്ചെറിഞ്ഞത്
വാക്ക് തേടി തളര്ന്നവന്റെ
തകര്ന്ന മനസായിരുന്നു..
പൊടിപിടിച്ച്,
പൊറ്റെന് കെട്ടി
തേങ്ങിയും ചിലമ്പിയും
മുറിഞ്ഞു മുറിഞ്ഞ്..
ഒടുവില് ഇന്നിതാ,
കഴുതയുടെ
കരഞ്ഞു തീര്ക്കുന്ന കാമം പോല്
എന്റെ കവിത...
This entry was posted
on Nov 14, 2010
at Sunday, November 14, 2010
and is filed under
കവിതകള്
. You can follow any responses to this entry through the
comments feed
.
