ജീവിത യാത്രയില് ഞാന് ഒപ്പമുണ്ടായിരിക്കണം എന്ന് നീ ആശിച്ചു, എന്നാല് ഞാന് നിന്റെ പിന്നില് ആയിരുന്നു.
ഒരു പിന് വിളിക്ക് നീ കാതോര്ത്തു,എന്നാല് ഞാന് മൗനിയായിരുന്നു. എന്റെ മൗനം, എന്റെ പ്രണയമായിരുന്നു.
എന്റെ കാലുകള് തളരുന്നതും കാലം നമുക്കു മദ്ധ്യേ അകലം കൂട്ടുന്നതും അറിയാതെ അകലങ്ങളില് നിന്നും അകലങ്ങളിലേക്ക് ഒരു പൊട്ടു പോലെ നീ നടന്നു മറയുമ്പോള് ഞാന് ആരെയാണ് ശപിക്കേണ്ടത് മനുഷ്യന്റെ തലയ്ക്കു പിന്നില് കണ്ണുകള് നല്കാത്ത ഈശ്വരന്മാരയോ അതോ ഈ എന്നെത്തന്നെയോ??????????
This entry was posted
on Oct 14, 2008
at Tuesday, October 14, 2008
and is filed under
കുറിപ്പുകള്.
. You can follow any responses to this entry through the
comments feed
.
Post a Comment